Antonia Jogani Mcgonigle

Mijn oudere zus had Hashimoto. Ze is zeven maanden geleden overleden aan een hartaanval. Ze was 59. Ik heb ook Hashimoto. Dezelfde medicatie. Dezelfde bloedwaarden die er altijd "goed uitzagen". Hetzelfde cholesterol dat haar dokter "in de gaten hield". Na de begrafenis ging ik op zoek naar wat haar heeft vermoord. Wat ik vond, is de reden waarom ik hier nog ben. En de reden waarom ik dit schrijf. Haar naam was Karin. Ze was 28 jaar lang schoolbibliothecaresse. Twee volwassen dochters. Een echtgenoot met wie ze sinds haar 22e getrouwd was. Ze zette de slechtste koffie van de familie. Kon een boek in één dag uitlezen. Wandelde elke ochtend voor het werk met haar hond. Ze was de stabiele factor. Degene die iedereen belde als er iets misging. Ze was 59 jaar oud. Ze zou nog in leven moeten zijn. Karin kreeg halverwege haar 40e de diagnose Hashimoto. Ze werd op schildkliermedicatie gezet. Haar dokter zei dat dit de standaard was. Zei dat haar bloedwaarden eenmaal per jaar gecontroleerd zouden worden. Zei dat ze zich weer zichzelf zou voelen. Dat gebeurde niet. De vermoeidheid schoof ze af op het opvoeden van tieners. De kilo's die ze maar niet kwijtraakte, schoof ze af op de overgang. De "brain fog" schoof ze af op stress. De koude handen en voeten kwamen doordat het huis tochtig was. Haar cholesterolgehalte begon te stijgen bij haar jaarlijkse controles. Haar dokter noemde het een grensgeval. Zei dat ze het in de gaten zouden houden. Ze hielden het 8 jaar lang in de gaten. Karin belde me vroeger vaak op de terugweg van die afspraken. Gefrustreerd. Zei dat haar bloedwaarden "binnen de norm" vielen, maar dat ze zich 80 jaar oud voelde. Ik vertelde haar elke keer hetzelfde: "Als je dokter zegt dat het in orde is, dan is het in orde." Ik wenste dat ik die woorden kon terugnemen. Het laatste symptoom dat ze me noemde, was de trap. Ze zei dat haar hart 's nachts bonkte als ze de trap op liep naar haar slaapkamer. Ze dacht dat ze gewoon niet fit was. Ze wilde vaker gaan wandelen. Vier weken later was ze er niet meer. Het was een dinsdagochtend. Haar man Henk belde me vanuit het ziekenhuis. Hij kon de woorden niet uitspreken. Bleef alleen maar haar naam herhalen. Ik reed 145 kilometer in een roes. Kwam te laat aan. Een zware hartaanval. Ze zijn 40 minuten met haar bezig geweest. Konden haar niet terughalen. De cardioloog sprak ons daarna in de familiekamer. Vermoeide ogen. Zachte stem. Zei iets wat ik nooit zal vergeten. "Cholesterol stijgt. Wat overgewicht. Altijd moe. We zien dit voortdurend bij vrouwen van haar leeftijd." Hij zei het alsof hij over het weer sprak. Alsof de dood van mijn zus op 59-jarige leeftijd gewoon is wat er gebeurt. Op haar aanrecht lag een boodschappenlijstje. Ze had de avond ervoor "melk" en "meer afwasmiddel" genoteerd. Haar hond zat bij de voordeur op haar te wachten. Ze had me twee dagen eerder een berichtje gestuurd met de vraag wat ik mee zou nemen voor Kerstmis. Haar oudste dochter trouwt in juni. Karin was al naar jurken aan het kijken. Niets van dit alles gaat nu nog door. Twee weken na Karin's begrafenis ging ik naar mijn eigen jaarlijkse controle. De doktersassistent deed de bloeddrukmeter om mijn arm. Fronste. Deed het nog een keer. Haalde mijn bloedwaarden op. TSH "binnen de norm". Cholesterol gestegen ten opzichte van het jaar daarvoor. Mijn dokter ging tegenover me zitten. Dezelfde toon. Dezelfde woorden die ik al jaren hoorde. "Uw cholesterol is een grensgeval. We moeten het over een statine hebben. Dat overkomt veel vrouwen van uw leeftijd." Veel vrouwen van mijn leeftijd. Zoals mijn zus. Ik zat daarna op de parkeerplaats en kon de sleutel niet omdraaien. Ik ben 57. Dezelfde Hashimoto als Karin. Dezelfde medicatie. Dezelfde bloedwaarden die er "goed uitzien". Hetzelfde stijgende cholesterol. Hetzelfde hartkloppen als ik 's nachts de trap op loop. Een symptoom dat ik afschoof op niet fit zijn. Precies zoals zij dat deed. Ik wist, terwijl ik in die auto zat, dat ik iets moest veranderen. Dat als ik niets zou doen, ik mijn man en kinderen precies zo zou achterlaten als Karin de hare had achtergelaten. Ik reed naar huis. Haalde het recept niet op. Ik wilde uitzoeken wat mijn zus daadwerkelijk had vermoord. Die nacht kon ik niet slapen. Ik ging om 2 uur 's nachts naar beneden en opende mijn laptop. Ik zocht niet naar gewichtsverlies. Ik zocht niet naar hulp voor de schildklier. Ik zocht naar wat vrouwen met Hashimoto kwetsbaar maakt voor hartkwalen. Wat ik vond, deed me verstijven. Onderzoek wees uit dat vrouwen met Hashimoto een aanzienlijk hoger risico lopen op hart- en vaatziekten dan gezonde vrouwen van dezelfde leeftijd. Een verband dat zelden besproken wordt bij de huisarts. Niemand had het Karin ooit verteld. Niemand had het mij ooit verteld. Ik groef dieper. Vond een discussiethread met duizenden reacties. De vraag: "Waarom lijken traditionele vrouwen in Staphorst minder last te hebben van de gevolgen van Hashimoto?" Staphorst, Overijssel. Persoon na persoon in de reacties. Verhalen. Studies. Foto's van boerinnen in de 70. Slank. Vol energie. Iemand plaatste een adres. Ik keek op de klok. 2:47 's nachts. Om 6 uur 's ochtends zat ik in de auto. Om 8 uur was ik in Staphorst. Bij de eerste boerderij waar ik aankwam, zat een oude vrouw op de veranda. Ze liep tegen de 80. Klein. Dun. Grijs haar opgestoken. Ze dopte erwten in een kom, zo snel dat haar vingers een waas waren. Geen leesbril. Geen bochel. Gewoon eenvoudig, gestaag werk. Ik parkeerde en liep naar de veranda. Toen ik de trap bereikte, was ik buiten adem. "Neemt u me niet kwalijk," zei ik. "Ik wil u niet storen. Maar hoe oud bent u?" Ze keek op met scherpe, heldere ogen. "Achtenzeventig." Ik stond daar. 57 jaar oud. Buiten adem van het oversteken van een erf. En deze vrouw, 21 jaar ouder, dopte erwten alsof ze 40 was. "Ik heb Hashimoto," zei ik. "Mijn oudere zus had het ook. Ze is zeven maanden geleden overleden aan een hartaanval. Ze was 59. Haar bloedwaarden zagen er altijd goed uit. Mijn dokter wil me een statine voorschrijven. Ik ben bang dat ik de volgende ben." Ze zette de kom neer. Keek me lang aan. "Je bent met een reden hierheen gekomen. Kom binnen. Ik laat je iets zien." Haar keuken rook naar koffie en rijzend brood. Ze schonk een kopje voor me in, zonder te vragen. Trok een stoel aan. "Je pil," zei ze. "Die is niet het probleem. Stop niet met het innemen ervan." Ze vouwde haar handen op tafel. "Maar je pil doet slechts het halve werk. De andere helft vindt plaats in je lever. En niemand heeft je daarover verteld." Ze tikte op haar rechterzij. "Je medicatie geeft je de inactieve vorm van het hormoon. Het hormoon dat je lichaam daadwerkelijk kan gebruiken, wordt hier aangemaakt. In de lever. Daar vindt de omzetting plaats." Ze pakte een erwtenpeul uit de kom en legde hem neer. "Als de lever niet optimaal werkt, verloopt deze omzetting moeizamer. Het maakt niet uit hoeveel medicijnen je neemt. Je bloedwaarden kunnen er nog steeds goed uitzien. Maar je lichaam krijgt niet wat het nodig heeft om je levendig te laten voelen. Daarom gaat het gewicht er niet af. Daarom ben je uitgeput. Daarom bonkt je hart op de trap." Ze keek me aan. "En de lever heeft een tweede taak. Hij helpt cholesterol uit je bloed te verwerken. Als de lever niet optimaal werkt, verloopt dat proces langzamer. Het cholesterol hoopt zich op." Ze tikte eenmaal op de tafel. "Dat is wat veel vrouwen met Hashimoto ondervinden. Niet alleen de schildklier. Niet alleen de medicatie. De lever die het werk moet afmaken, en die niemand ondersteunt. Terwijl de dokter zegt dat alles normaal is." "Je medicatie is niet de vijand. Het doet precies wat het moet doen. Maar de lever moet het werk afmaken. Ondersteun de lever. De omzetting verbetert. Het cholesterol wordt beter verwerkt. Je symptomen verminderen." Ik vroeg haar hoe. Ze glimlachte. Een kleine glimlach. "De lever weet hoe hij beter kan werken. Je moet hem alleen het juiste geven. Al generaties lang gebruiken onze vrouwen hiervoor een plant. In elke boerderij waar ik opgroeide, hing er een bosje van bij de keukendeur." Ze stond op. Liep naar een kast. Haalde er een glazen pot uit. Erin zat een donkere tinctuur. Bijna zwart. "Mariadistel," zei ze. Ik had het bij de drogist gezien. Ze moet het van mijn gezicht hebben afgelezen. "Dit is niet wat je denkt. Wat in jouw drogisterij staat, heeft weinig over van wat ertoe doet." Ze hield de pot omhoog. "Echte mariadistel groeit in het wild. Je oogst het laat, wanneer de zaaddozen zwaar zijn. Je perst het koud. De fabrieken drogen het met hitte omdat het goedkoop en snel is. Hitte tast aan wat erin zit. Wat je in de winkel koopt, werkt anders." Ze zette de pot neer. "En zodra de lever beter werkt, heeft hij vier mineralen nodig om zijn werk goed te doen. Selenium. Zink. Koper. Magnesium. Bij Hashimoto worden deze mineralen minder goed opgenomen via standaard pillen. Het moet vloeibaar zijn. Het moet de juiste vorm hebben." Ze keek me aan. "Ondersteun de lever. Geef hem de juiste mineralen in de juiste vorm. De medicatie die je al jaren neemt, kan dan beter zijn werk doen." Ik vroeg of iemand dit verkocht zoals zij het beschreef. Ze knikte. "Mijn kleinzoon werkt samen met een bedrijf. Slechts één. Het heeft jaren geduurd voordat ze het goed hadden. Wild geoogste mariadistel. Koude extractie. De mineralen zijn al vloeibaar toegevoegd. Eén druppelaar per dag." Ze schreef de naam op een stuk papier en gaf het aan mij. Pureveen. Ik bestelde het vanaf haar keukentafel. De fles kwam twee dagen later aan. Ik nam die avond de eerste druppelaar. Bleef mijn medicatie de volgende ochtend om 6 uur innemen, precies zoals ik altijd had gedaan. Week één. Het eerste wat me opviel, was de trap. Ik liep op een avond naar mijn slaapkamer en besefte halverwege dat mijn hart niet bonkte. Dezelfde trap die me maandenlang had gedwongen om op de overloop te pauzeren. Ik liep naar boven. Toen weer naar beneden. Toen weer naar boven. Gewoon om zeker te zijn. Toen begon ik te huilen. Omdat dat het symptoom was dat Karin me vier weken voor haar dood noemde. En het was al weg. Week twee. De mist in de middag trok op. Ik redde het tot 16:00 uur zonder te hoeven gaan liggen. De eerste keer in meer dan een jaar. Week drie. De weegschaal bewoog. Ik was in achttien maanden niet meer afgevallen, wat ik ook at. Week vijf. Liep met de hond de heuvel achter mijn huis op. Karin's hond trouwens. Henk kon het daarna niet meer opbrengen om hem te houden, dus kwam hij bij ons. Ik haalde de top zonder te stoppen. Ik stond bovenaan die heuvel en dacht aan Karin. Aan elke wandeling die ze niet kon maken. Elke heuvel die ze niet haalde. Maand twee. Cholesterolcontrole. Mijn waarden waren gedaald. Mijn dokter bekeek de bloedwaarden. Toen mij. "Wat heeft u gedaan?" Ik vertelde het haar. Pureveen. Leverondersteuning. De vloeibare mineralen. Ze noteerde het. Zei dat ik moest doorgaan met wat ik ook aan het doen was. Maand vier. Meerdere kilo's lichter. Normale porties gegeten. Mijn schoonzus nam me bij het kerstdiner apart en vroeg of alles in orde was. Zei dat ik er voor het eerst in jaren weer als mezelf uitzag. Ik heb tien minuten lang in haar badkamer gehuild. Maand zeven. Volledig bloedonderzoek. Leverwaarden normaal. Schildklierwaarden eindelijk waar ze zouden moeten zijn. Mijn dokter was tevreden met de uitslag. Geen statine. Geen medicatieveranderingen. Alleen mijn schildkliermedicatie elke ochtend. En elke avond een druppelaar Pureveen. Ik leef. Mijn waarden zijn goed. Mijn hart voelt veilig. Mijn dokter vertelde me vorige maand dat mijn bloedwaarden er beter uitzien dan in de afgelopen jaren. Ik zou het moeten vieren. Maar Karin is nog steeds dood. Kerstmis dit jaar had een lege stoel. Haar oudste dochter trouwde in juni en haar moeder was er niet om haar jurk dicht te knopen. Mijn nichtje belde me vorige week huilend op omdat ze uit gewoonte Karin's oude nummer had gedraaid voordat ze het zich herinnerde. Ik krijg mijn leven terug. Karin krijgt het hare niet terug. Er is geen versie van dit verhaal waarin ik het volledig kan vieren. Elke overwinning die ik de afgelopen zeven maanden heb behaald, is een overwinning die Karin niet heeft gekregen. En het ergste, het deel dat me om 3 uur 's nachts wakker houdt, ze had dit kunnen hebben. Als iemand haar over de lever had verteld. Als iemand haar had verteld dat haar klachten misschien niet normaal waren. Als iemand haar had verteld dat er iets was dat haar medicatie kon ondersteunen. Dan was ze hier nog geweest. Dus schrijf ik dit. Niet omdat ik u iets wil verkopen. Maar omdat, als u dit leest en u herkent zich in Karin's verhaal, u weet dat er iets is dat u kunt proberen. Hashimoto. Medicatie. Bloedwaarden die er "goed uitzien". Cholesterol dat uw dokter "in de gaten wil houden". Hartkloppingen op de trap die u afschuift op het ouder worden. Als u zich hierin herkent, dan is dit voor u geschreven. Alstublieft. Uw man wil uw begrafenis niet plannen. Uw kinderen willen uw begrafenis niet plannen. Uw kleinkinderen verdienen het om u te leren kennen. Dit is wat ik heb gevonden. 👉 https://www.blijstore.com/pureveen Wild geoogste mariadistel. Koud geëxtraheerd. De vier mineralen die uw lever nodig heeft, vloeibaar toegevoegd. De formule die ik gebruik naast mijn eigen schildkliermedicatie. 30 dagen niet-goed-geld-terug-garantie. Houd de fles, zelfs als u hem retourneert. Meer dan 12.400 geverifieerde beoordelingen van vrouwen die het hebben ingenomen. Ervaringen van vrouwen zoals ik: "Mijn cholesterolwaarden zijn in enkele maanden significant gedaald. Mijn huisarts was verrast door de uitslag." "Meerdere kilo's afgevallen in vijf maanden. Ik eet meer dan voorheen. De weegschaal bewoog eindelijk." "Begonnen voor mijn cholesterol. Als bonus ben ik afgevallen wat ik twee jaar lang niet kwijt kon raken. De energie kwam in week twee terug." "Mijn orthomoleculair arts zag de ingrediëntenlijst en zei dat dit aansluit bij wat zij patiënten aanbeveelt." "Mijn moeder overleed jong aan een hartaanval. Ik heb Hashimoto. Ik weigerde haar pad te volgen. Zes maanden bezig. Waarden normaal. Ik zal er zijn voor mijn kinderen." Ik heb vorige maand geprobeerd een nieuwe fles te bestellen. Twee weken levertijd. Meer dan 31.000 flessen verkocht in de afgelopen 90 dagen. Als het op voorraad is wanneer u klikt, wacht dan niet. P.S. Vorige week was ik in het huis van Karin en hielp ik Henk om een kast op te ruimen. Op haar nachtkastje, achter een stapel boeken, vond ik een ongeopende fles van een schildkliersupplement. Ze had het geprobeerd. Gezocht naar iets. Net als de rest van ons. Ze heeft alleen nooit op tijd het juiste gevonden. Ik zat op de rand van haar bed en hield die fles lang vast. Als ze van de lever had geweten. Als iemand haar had verteld dat haar klachten serieus genomen moesten worden. Als ze dit had gehad. Dan was ze er deze kerst bij geweest. Uw familie wil u met kerst bij zich hebben.