Vrouw en Balans

03:47. Ik ken dat plafond inmiddels uit mijn hoofd. De scheur bij de lamp. De schaduw van de gordijnrail. Elke nacht lig ik er weer naar te staren, klaarwakker, terwijl mijn hart bonkt alsof er zo meteen iets ergs gaat gebeuren. Er gebeurt niks. Geen brand. Geen inbreker. Alleen ik, om kwart voor vier, terwijl de rest van het huis slaapt. Over twee uur gaat de wekker. En ik weet nu al precies hoe morgen wordt. Een jaar geleden was ik iemand anders. En ik bedoel niet "iemand die beter sliep." Ik bedoel echt een ander mens. Ik was altijd degene op wie je kon bouwen. De vriendin die altijd bij was. De collega die in een vergadering moeiteloos het juiste woord vond. En toen, ergens rond mijn 45e, begon dat te verdwijnen. Ik snauwde mijn dochter af om niks. Ik stond midden in een meeting en het woord dat op het puntje van mijn tong lag was ineens weg — foetsie — en iedereen keek me aan. Ik liep een kamer in en wist niet meer waarom. Op een dag vergat ik bijna iemand op te halen. De vrouw op wie iedereen kon rekenen, was ik niet meer. Het ergste was 's nachts. Niet eens het wakker liggen — maar het malen. Eindeloos terugspoelen wat ik fout had gedaan. Fout, fout, fout. Op een gegeven moment heb ik online een dementietest gedaan. Serieus. Zo bang was ik dat er echt iets mis was met mijn hoofd. Ik ging naar de huisarts. Die keek me vriendelijk aan en zei dat het waarschijnlijk stress was. Mijn leeftijd. Of ik niet eens een antidepressivum wilde proberen. Ik liep daar naar buiten en voelde me nog eenzamer dan toen ik binnenkwam. Want ík wist: dit is geen stress. Dit ben ik niet. Tot ik Elvira tegenkwam. Orthomoleculair therapeut, gespecialiseerd in hormonen. De eerste die niet vroeg of ik het al met een warm bad had geprobeerd. Zij legde uit wat er werkelijk gebeurde. Dat je lichaam je 's nachts rond drie, vier uur wakker maakt omdat cortisol — je stresshormoon — in de perimenopauze veel te vroeg gaat pieken. Het hoort pas tegen de ochtend op te lopen, om je wakker te maken. Maar bij heel veel vrouwen schiet het midden in de nacht al omhoog. Vandaar dat bonkende hart. Vandaar dat je klaarwakker bent en er niet meer uit komt. Het was niet mijn karakter. Het was niet "aanstellerij." Het was een hormoon dat op het verkeerde moment alarm sloeg. Voor het eerst in twee jaar voelde ik me niet gek. Elvira wees me op gepatenteerde vorm van Ashwagandha — een plant al duizenden jaren werd gebruikt in de oude geneeskunde. Maar dan de gepatenteerde, daadwerkelijk onderzochte vorm. Dat zit in Noriva Night Balance. Twee capsules 's avonds. Geen dieet, geen schema, geen app die me eraan herinnert dat ik faal. Twee capsules. Ik was sceptisch. Natuurlijk was ik dat. De eerste week merkte ik weinig. Maar op een ochtend in de tweede week werd ik wakker en besefte ik iets: ik had niet om drie uur wakker gelegen. Ik had gewoon… geslapen. En het was niet alleen de slaap. Ik snauwde minder. Ik vond mijn woorden terug. Ik keek 's ochtends in de spiegel en zag — voor het eerst in lange tijd — gewoon mezelf. Dát is wat niemand je vertelt. Het gaat niet om uren slaap. Het gaat erom dat je jezelf weer terugkrijgt. Ik neem het nog steeds, elke avond. Niet als kuurtje dat ik even doe en dan stop. Gewoon, zoals ik mijn tanden poets. Het is hoe ik mezelf blijf. Ik dacht lang dat ik de enige was. Dat blijkt totaal niet zo. Duizenden vrouwen herkennen exact dit verhaal — dat wakker schieten om drie uur, dat gevoel van jezelf kwijt zijn. Als jij dit leest om kwart voor vier 's nachts. Of moe op de bank na alweer zo'n dag. Je hoeft er niet doorheen te blijven bijten alsof het er nu eenmaal bij hoort. Ik heb opgeschreven wat Elvira me precies uitlegde — en wat ik daarna deed.