Love&Lit

01 ΛΥΡΙΚ «Με χρησιμοποίησες!» λύγισα, κλαίγοντας στον σύντροφό μου που μόλις με είχε απορρίψει. «Το ζευγάρωμα μαζί μου ήταν η σκάλα σου για την εξουσία, Ρόντερικ! Η Αγέλη σου ανέβηκε στην ιεραρχία εξαιτίας μου! Τώρα που πέτυχες τη φιλοδοξία σου, δεν χρειάζεσαι πια την άσχημη κοπέλα, έτσι δεν είναι; Αλλά ήσουν πρόθυμος να ζευγαρώσεις μαζί μου πριν από έναν χρόνο!» «Ω, σε παρακαλώ!» ο Ρόντερικ γύρισε τα μάτια του. «Μην κάνεις σαν να μην ήξερες ότι κάποια στιγμή θα σε άφηνα. Μισό λεπτό, πραγματικά πίστευες ότι θα σε έκανα Λούνα της Αγέλης μου; Μετά βίας αντέχω να σε βλέπω, Λύρικ. Πώς περιμένεις να σε πηγαίνω στις συναντήσεις των Άλφα και να σε παρουσιάζω στους άλλους; Είσαι αηδιαστική!» «Μα δεν την έκανα εγώ στον εαυτό μου αυτή την ουλή!» έκλαψα πικρά. «Και υποσχέθηκες ότι θα με πήγαινες στους καλύτερους γιατρούς. Δεν έκανες τίποτα από αυτά, Ρόντερικ! Θα είχε βοηθήσει!» «Τι; Ακόμα και η ίδια σου η οικογένεια δεν νοιάζεται αρκετά για να σε πάει σε γιατρούς, και νομίζεις ότι θα το έκανα εγώ; Πάψε να ονειρεύεσαι, Λύρικ, και φύγε από την Αγέλη μου!» Τα δάκρυα θόλωσαν την όρασή μου. Δεν ήταν η πρώτη φορά που με αποκαλούσαν άσχημη, αλλά πονούσε περισσότερο κάθε φορά που προερχόταν από τον Ρόντερικ. Ήξερα ότι ο Ρόντερικ δεν έτρεφε καμία αγάπη για μένα όταν η οικογένειά μου με ταίριαξε μαζί του πριν από έναν χρόνο. Για έναν χρόνο, ζούσαμε σαν ξένοι παρόλο που ήμασταν ζευγαρωμένοι. Ήμουν ακόμα παρθένα, αφού δεν μπορούσε καν να πείσει τον εαυτό του να με αγγίξει. Δεν έφταιγα εγώ που ήμουν άσχημη. Με είχαν κάψει με ένα σίδερο μαρκαρίσματος με βάση το ασήμι όταν ήμουν παιδί, αφήνοντάς μου μια τεράστια ουλή στο πλάι του προσώπου μου. Ακόμα δεν ήξερα ποιος ευθυνόταν γι' αυτό, αλλά έπρεπε να μεγαλώσω με αυτό το αγκάθι της απόρριψης. Ακόμα και η ίδια μου η οικογένεια με μισούσε και ένιωθε ντροπή για την εμφάνισή μου. Αλλά πίστευα ότι ο Ρόντερικ θα ήταν διαφορετικός. Πίστευα ότι θα με αγαπούσε. Προφανώς, σε έναν κόσμο όπου οι βαθμίδες είχαν τη μεγαλύτερη σημασία για τους Ηγέτες των Αγελών, η εξαπάτηση ήταν αναπόφευκτη. Τον κοίταξα άγρια. Είχα αγαπήσει αληθινά αυτόν τον άντρα και ευχόμουν να με αγαπήσει κι εκείνος. Αλλά τώρα, εύχομαι να υποφέρει για όσα μου έκανε. «Είσαι ένα τέρας», είπα μέσα από τα δόντια μου. «Και ελπίζω να πληρώσεις γι' αυτό κάποια μέρα.» Έγειρε το κεφάλι του προς τα πίσω και γέλασε, βγάζοντας έναν κούφιο ήχο. «Καταραμένη Λύρικ, πώς ακριβώς θα γίνει αυτό; Αυτή τη στιγμή είμαι ο τρίτος πιο ισχυρός Άλφα. Η Αγέλη μου ανεβαίνει στην ιεραρχία, ενώ η οικογένειά σου είναι κατώτερή μου! Δεν υπάρχει τίποτα που να μπορείς να μου κάνεις πια. Ήσουν και θα είσαι πάντα άχρηστη!» «Άκου, σε έχω ήδη απορρίψει, και το έχεις αποδεχτεί. Αν και απομένει μια τελευταία τυπικότητα, όσον αφορά εμένα, δεν είσαι πλέον τίποτα για μένα. Οπότε, πάρε το αηδιαστικό σου πρόσωπο και φύγε από την αγέλη μου! Αυτή τη στιγμή, πριν βάλω τους φρουρούς να σε πετάξουν έξω!» Το βλέμμα του ήταν παγερό, και πριν προλάβω να απαντήσω, βγήκε έξω. ......... Αφού κατάφερα να συνέλθω, έφυγα από την Αγέλη του Ρόντερικ και αποφάσισα να κατευθυνθώ στο σπίτι —στην Αγέλη του πατέρα μου. Είχα να πάω στο σπίτι από τότε που μετακόμισα στην Αγέλη του Ρόντερικ, και ήλπιζα ότι θα ήταν πρόθυμοι να με δεχτούν. Η οικογένειά μου ποτέ δεν με συμπαθούσε ιδιαίτερα. Όλα άρχισαν να καταρρέουν αφού έφυγε η μητέρα μου —εγκαταλείποντάς με όταν ήμουν τεσσάρων. Ο πατέρας μου επέλεξε μια νέα σύντροφο και ξαφνικά δεν είχε αρκετό χρόνο για μένα. Έπειτα, απέκτησα την ουλή μου και έγινε ακόμα πιο απόμακρος. Οι φρουροί με άφησαν να περάσω την πύλη, αλλά όταν χτύπησα το κουδούνι του σαλονιού, η ετεροθαλής αδελφή μου και η μητέρα της άνοιξαν. Προς έκπληξή μου, δεν με άφησαν να μπω. «Πήγαινε πίσω στον Ρόντερικ και παρακάλεσέ τον κι άλλο, Λύρικ. Δεν υπάρχει χώρος για σένα εδώ», είπε η Νόρα αφού τους τα εξήγησα όλα. Παρά την προσπάθειά μου να τις κάνω να με λυπηθούν, δίνοντάς τους να καταλάβουν ότι δεν είχα πού αλλού να πάω, διέταξαν τους φρουρούς να με συνοδεύσουν έξω. Πάντα με θεωρούσαν ντροπή για την οικογένεια και χάρηκαν όταν έφυγα για την Αγέλη του Ρόντερικ. Τώρα, δεν με ήθελαν πίσω. ......... Μέχρι το βράδυ, καθόμουν σε ένα μπαρ, το αγαπημένο μου μπαρ —τον «Απρόσωπο Μεθύστακα». Εδώ, αναμείγνυαν ποτά αρκετά δυνατά για να μεθύσουν έναν λύκο, και δεν χρειαζόταν να ανησυχείς ότι θα σε αναγνωρίσουν και θα σε κρίνουν, καθώς κάθε πελάτης χρησιμοποιούσε μάσκα. Ήταν το αγαπημένο μου μπαρ εδώ και χρόνια. Αν οι άνθρωποι έπρεπε να δουν το πρόσωπό μου, θα πίστευαν ότι μεθούσα επειδή ήμουν άσχημη. «Είσαι πολύ άσχημη.» Είχα ακούσει αυτές τις λέξεις τόσες πολλές φορές, που μπορούσα να τις απαγγείλω στον ύπνο μου χωρίς να χάσω ούτε συλλαβή. Αλλά πάνω απ' όλα, ήταν η προδοσία του Ρόντερικ που με είχε πληγώσει βαθιά. Ήταν ακόμα πιο οδυνηρό το γεγονός ότι δεν μπορούσα να του κάνω τίποτα. Η Αγέλη του ήταν πολύ ισχυρή πια, κι εγώ ήμουν μια άσχημη, απορριφθείσα κοπέλα που δεν είχε καν οικογένεια για να επιστρέψει. Κανείς δεν θα μπορούσε ποτέ να με θελήσει. Ποιο το νόημα να ζω; Άδειασα ό,τι είχε απομείνει από το ποτό μου και προσπαθούσα να σηκωθώ, όταν κάποιος μίλησε από το πουθενά: «Άλλο ένα για την κυρία, παρακαλώ.» Γύρισα με έκπληξη και βρήκα έναν άντρα να παίρνει τη θέση δίπλα μου. Ο μπάρμαν έγνεψε καταφατικά και προχώρησε στο να μου ξαναγεμίσει το ποτήρι. Σούφρωσα τα φρύδια μου με έκπληξη καθώς κοίταζα τον νεοφερμένο. Δεν μπορούσα να δω το πρόσωπό του καθώς φορούσε μάσκα ακριβώς όπως κι εγώ, αλλά κάτι στον τρόπο που εμφανίστηκε μου έλεγε ότι ήταν εκλεπτυσμένος. Το κοστούμι του ήταν μάρκας Mason Étoile, και το ρολόι του ένα Aristo Tempus. Ένας μέσος Λύκος δεν θα μπορούσε να αντέξει οικονομικά αυτά τα πράγματα. «Έρχεσαι εδώ και πίνεις μόνη σου εδώ και κάποιο καιρό», είπε, εκπλήσσοντάς με. Η φωνή του... Ήταν καταπραϋντική και αδύνατον να την αγνοήσεις. Χαμήλωσα τα μάτια μου, νιώθοντας λίγο ντροπιασμένη. Πώς μπορεί καν να το καταλάβει; «Δεν ξέρω για τι πράγμα μιλάς.» «Η μάσκα σου.» Έγνεψε με το πηγούνι του προς το μέρος μου. «Δεν την έχεις αλλάξει ποτέ.» Α. «Αυτό σημαίνει ότι έρχεσαι κι εσύ πολύ συχνά εδώ.» «Πράγματι. Δεν είναι ακριβώς στα πρότυπά μου, αλλά είναι το αγαπημένο μου μέρος. Μου αρέσει όταν δεν κρίνομαι από κανέναν.» Ο μπάρμαν επέστρεψε με το ποτό μου. Ευχαρίστησα τον νεοφερμένο πριν πιώ από το ποτήρι μου. «Από ό,τι φαίνεται, πρέπει να είσαι ταραγμένη. Είμαι κι εγώ. Οπότε, γιατί δεν κάνουμε μια συμφωνία, Δεσποινίς; Να διασκεδάσουμε για απόψε και να τραβήξουμε χωριστούς δρόμους το πρωί;» Τον κοίταξα σοκαρισμένη. Μου πρόσφερε μια περιπέτεια της μιας βραδιάς! «Μα ε—εσύ δεν με ξέρεις καν», μουρμούρισα ντροπαλά. «Δεν χρειάζεται. Είναι απλώς για διασκέδαση.» Υπήρχε κάτι στον τρόπο που μιλούσε. Μπορούσα να καταλάβω ότι ήταν ένας άντρας που δεν νοιαζόταν για τα συναισθήματα των άλλων και τον ένοιαζε μόνο να πάρει αυτό που ήθελε. «Αν και, οφείλω να σε προειδοποιήσω», έκανε έναν ήχο με τη γλώσσα του. «Θα είναι μια μεγάλη νύχτα. Έχω... προβλήματα στο να τελειώσω με μια γυναίκα. Δεν τελειώνω ποτέ. Οπότε, όπως είπα, είναι καθαρά για τη διασκέδαση.» Ορίστε; Δεν μπορούσε να φτάσει σε κορύφωση κατά τη διάρκεια της συνεύρεσης; Αλλά είχα ακούσει ότι αυτό ήταν το καλύτερο κομμάτι της. Πώς μπορούσε να απολαύσει την οικειότητα αν δεν είχε τελειώσει ποτέ με μια γυναίκα πριν; Η σκέψη και μόνο ήταν θλιβερή. Παρά το πόσο παράλογο ακουγόταν, ένα μέρος μου μπήκε στον πειρασμό. Πάντα ήμουν περίεργη για την οικειότητα. Κανείς δεν με είχε συμπαθήσει ποτέ εξαιτίας της ουλής μου, ούτε καν ο σύντροφός μου —ο πρώην σύντροφός μου. Έπειτα από πολλή πειθώ από την πλευρά του νεοφερμένου, το σκέφτηκα. «Μπορούμε να κρατήσουμε τις μάσκες μας;» Θα με μισήσεις ακριβώς όπως και οι άλλοι αν δεις πόσο άσχημη είμαι. «Φυσικά.» Ανασήκωσε τους ώμους του. «Η επιθυμία σου είναι διαταγή μου, Πριγκίπισσα.» Πριγκίπισσα; Το στομάχι μου ανακατεύτηκε. Ω, όχι. Δεν ήξερε ότι έμοιαζα με τέρας. Αν ήξερε, θα έφευγε τρέχοντας όπως οι άλλοι. Μπήκα στον πειρασμό να κλάψω. Μερικές φορές, ευχόμουν πραγματικά να μου συμπεριφέρονταν σαν «Πριγκίπισσα». 02 ΛΥΡΙΚ Φύγαμε μαζί από το μπαρ, κατευθυνόμενοι προς το ξενοδοχείο του, όπως το αποκάλεσε. Φύγαμε οδηγώντας την Arcanis GT του. Ήταν ένα από τα πιο ακριβά αυτοκίνητα στον κόσμο. Όποιος κι αν ήταν αυτός ο άντρας, ήταν πάμπλουτος. Θα μπορούσε πιθανώς να είναι ένας Άλφα; Ένα μέρος μου είχε μπει στον πειρασμό να κάνει ερωτήσεις, αλλά τίποτα από αυτά δεν είχε σημασία. Απλώς θα κάναμε έρωτα και δεν θα βλέπαμε ποτέ ξανά ο ένας τον άλλον. ...... Ήταν η καλύτερη νύχτα της ζωής μου. Έκανε έρωτα μαζί μου με τον πιο γλυκό τρόπο. Αν και ήταν η πρώτη μου φορά, δεν ήμουν σίγουρη ότι η οικειότητα θα μπορούσε να είναι πιο γλυκιά. Δεν ήθελα να σταματήσουμε. Ο άγνωστος είχε σοκαριστεί όταν έμαθε ότι ήμουν παρθένα. Σε όλη τη διάρκεια της επαφής, με ρωτούσε αν ήμουν καλά και αν χρειαζόταν να είναι πιο απαλός. Για πρώτη φορά, κάποιος νοιαζόταν για τα συναισθήματά μου. Όμως κάτι ασυνήθιστο συνέβη κατά τη διάρκεια της συνεύρεσης. Όλα πήγαιναν τόσο καλά μέχρι που ξαφνικά τινάχτηκε ενώ ήταν μέσα μου και τελείωσε με έναν βαθύ στεναγμό. Είχα σοκαριστεί, αλλά ήμασταν και οι δύο απορροφημένοι στη στιγμή και δεν μπορούσαμε να κάνουμε ερωτήσεις. Κατέβηκε από πάνω μου σχεδόν αμέσως, καθήμενος στην άκρη του κρεβατιού. «Αυτό είναι παράξενο», μουρμούρισε στον εαυτό του. Ήμουν εξίσου μπερδεμένη. Νόμιζα ότι δεν μπορούσε να τελειώσει με μια γυναίκα; Με κοίταξε, και από το πόση ώρα πέρασε, μπορούσα να καταλάβω ότι με κοιτούσε επίμονα σαν να ήμουν ένας γρίφος. Εγώ ήμουν ακόμα ξαπλωμένη ανάσκελα, εξαντλημένη. Σύντομα, με συνόδευσε, ξαπλώνοντας δίπλα μου. Στήριξε το κεφάλι του στον αγκώνα του. «Ποια είσαι;» Πέρασε ένα δάχτυλο κατά μήκος του σαγονιού μου. Το άγγιγμα ήταν ηλεκτρισμένο. Κατάπια με δυσκολία. Είμαι απλώς μια άσχημη κοπέλα που την έχουν εγκαταλείψει όλοι όσοι έχει συναντήσει ποτέ. Προς έκπληξή μου, έβγαλε τη μάσκα του. Το στόμα μου άνοιξε διάπλατα από το σοκ στη θέα του προσώπου μπροστά μου. Μα το Φεγγάρι! Αν δεν ήταν ο πιο εκθαμβωτικός άντρας που είχα γνωρίσει ποτέ! Ήταν υπερβολικά όμορφος. Ποτέ δεν θα μπορούσα να έχω κάποιον σαν αυτόν. Ήταν πολύ καλός για μένα. Τράβηξα το πάπλωμα πιο ψηλά για να κρύψω το σώμα μου. «Έπρεπε να μου είχες πει ότι ήσουν παρθένα στο μπαρ», είπε. Τι σημασία είχε; Δεν με ένοιαζε πια που ήμουν παρθένα. Αργά, το χέρι του απλώθηκε προς το πρόσωπό μου. Συνειδητοποιώντας τι είχε στο μυαλό του, έβγαλα μια πνιχτή ανάσα και οπισθοχώρησα. «Όχι.» Κούνησα το κεφάλι μου, σφίγγοντας δυνατά το πάπλωμα. «Γιατί; Είδες το πρόσωπό μου.» Παρόλα αυτά, εγώ κούνησα το κεφάλι μου. «Η συμφωνία μας ισχύει ακόμα. Δεν υπάρχει τίποτα να φοβάσαι.» Συμπλήρωσε. Δεν καταλαβαίνεις! Θα με μισήσεις αν δεις το πρόσωπό μου. Η νύχτα κυλούσε πολύ ομαλά. Δεν ήθελα τίποτα να την καταστρέψει. «Είμαι άσχημη.» Μουρμούρισα, σκύβοντας το κεφάλι μου. Φάνηκε να εκπλήσσεται. Άπλωσε ξανά το χέρι του στο πρόσωπό μου και αυτή τη φορά, δεν προσπάθησα να τον σταματήσω. Αυτή ήταν η μοίρα μου. Μου έβγαλε τη μάσκα, έβαλε ένα δάχτυλο κάτω από το πηγούνι μου και ανασήκωσε το κεφάλι μου για να συναντήσει το βλέμμα του. Δάκρυα γυάλισαν στα μάτια μου καθώς κοίταζα μέσα στα δικά του —στα ασημένια γοητευτικά μάτια του. Κοιτούσε κατευθείαν το πρόσωπό μου· την ουλή μου. Θα έφευγε τρέχοντας τώρα. Ανατρίχιασα και έκλεισα τα μάτια μου όταν πέρασε ένα δάχτυλο κατά μήκος της ουλής. Τι έκανε; «Τι συνέβη;» Ο τόνος του ήταν απαλός, τα δάχτυλά του χάιδευαν ακόμα το πρόσωπό μου. Συνάντησα το βλέμμα του και μέχρι στιγμής, δεν υπήρχε αποστροφή στα μάτια του. «Κ—Κάποιος μου επιτέθηκε.» Κατάπια. «Με απήγαγαν και μου έδεσαν τα μάτια ενώ με πλήγωναν. Έχω επισκεφτεί πολλούς γιατρούς, αλλά κανείς δεν μπόρεσε να με βοηθήσει.» Τα δευτερόλεπτα περνούσαν. Δεν έπαιρνε τα μάτια του από πάνω μου. «Είσαι πανέμορφη», ψιθύρισε. Συνοφρυώθηκα. Για τι πράγμα μιλούσε; «Πραγματικά πιστεύεις ότι η ουλή σε κάνει άσχημη;» Κούνησα το κεφάλι μου, τραβώντας το πρόσωπό μου μακριά από τη λαβή του. «Είμαι άσχημη. Όλοι μου το λένε.» Προς μεγαλύτερη έκπληξή μου, με τράβηξε δίπλα του, τυλίγοντας τα χέρια του γύρω από τους ώμους μου. «Μέχρι απόψε, δεν νομίζω ότι έχω συναντήσει ποτέ μια γυναίκα τόσο εκθαμβωτική όσο εσύ, Πριγκίπισσα.» Η καρδιά μου χτύπησε πιο γρήγορα καθώς άκουγα τον χτύπο της δικής του καρδιάς με το κεφάλι μου στο στήθος του. Ανεξέλεγκτα, ένα δάκρυ ξέφυγε από το βλέφαρό μου. Έλεγε ψέματα. Ήθελε μόνο να με κάνει να νιώσω καλύτερα. «Πιστεύεις ότι θα μπορούσαμε να προσαρμόσουμε τη συμφωνία μας; Θα ήθελα πολύ να περάσω άλλη μια μέρα μαζί σου», είπε, συγκλονίζοντάς με βαθιά. Τι!; Αυτό δεν ήταν δυνατόν. «Ε—Εγώ—» «Σε παρακαλώ.» Η καρδιά μου έλιωσε αμέσως. Για πρώτη φορά στη ζωή μου, με παρακαλούσαν να μείνω. Όχι να φύγω. Έθαψα το πρόσωπό μου στο στήθος του καθώς απαντούσα: «Θα το ήθελα πολύ.» ........ Αλλά όπως όλοι οι άλλοι, μου είπε ψέματα. Όπως όλοι οι άλλοι, εξαπατήθηκα. Μέχρι το πρωί, είχε φύγει. Ξύπνησα και δεν μπορούσα να τον βρω στο κρεβάτι. Δεν υπήρχε κανένα σημείωμα, κανένα ίχνος ότι είχε καν βρεθεί μαζί μου εκτός από τον πόνο ανάμεσα στα πόδια μου. Και για να γίνει χειρότερο, κάποιος εμφανίστηκε στην πόρτα, ζητώντας μου να φύγω. «Ο άντρας με τον οποίο ήρθα χθες το βράδυ, πιστεύετε ότι θα γυρίσει;» ρώτησα τον άντρα, με την καρδιά μου να χτυπάει δυνατά στο στήθος μου. «Όχι. Ήταν δική του ιδέα να σας ζητήσω να φύγετε. Είπε ότι δεν θέλει να σας δει πουθενά κοντά σε αυτή την ιδιοκτησία. Παρακαλώ, φύγετε αυτή τη στιγμή», είπε ο άντρας και έφυγε. Και κάπως έτσι, η καρδιά μου θρυμματίστηκε ολοκληρωτικά. Αλλά παραδόξως, πόνεσε περισσότερο από ό,τι όταν με είχε απορρίψει ο Ρόντερικ. 03 ΛΥΡΙΚ «Λυπάμαι, κυρία μου· αλλά βρίσκομαι εδώ για να παραλάβω κάποιον. Δεν μπορώ να σας κάνω δωρεάν διαδρομή, αν αυτό είναι που ζητάτε.» Πάλευα να συγκρατήσω το γέλιο μου καθώς άκουγα τον Ρούφους, έναν από τους παλαιότερους φρουρούς του πατέρα μου να τα λέει αυτά, με τα μάτια του να σαρώνουν πίσω από τον ώμο μου, αναζητώντας το άτομο που του είχαν αναθέσει να παραλάβει από το αεροδρόμιο. «Το ξέρω. Έχεις σταλεί για να παραλάβεις τη Λύρικ Χάρπερ, σωστά; Εγώ είμαι, Ρούφους.» Τα μάτια του στένεψαν με καχυποψία. «Ακόμα δεν μου είπες πώς ξέρεις το όνομά μου. Και...Και πώς μπορείς να είσαι η Λύρικ; Δεν είναι δυνατόν.» Κούνησε το κεφάλι του. «Η Λύρικ είναι—» «Άσχημη;» ολοκλήρωσα τη φράση του, με ένα πλατύ χαμόγελο στο πρόσωπό μου. Συνοφρυώθηκε καθώς κούνησε το κεφάλι του. Τότε, ο Ρούφους ήταν ο μόνος που ποτέ δεν είχε καταφέρει να με αποκαλέσει άσχημη. Ήταν ανάμεσα στους ελάχιστους που νοιάζονταν για τα συναισθήματά μου, και ακόμα και τώρα, σε μια άγνωστη, πάλι δεν μπορούσε να πει τη λέξη άσχημη. Γέλασα. «Λοιπόν, θα βοηθούσε αν σου θύμιζα ότι η αγαπημένη σου σούπα ήταν με κίτρινη κολοκύθα και ότι εσύ και η μικρή Λύρικ παίζατε «τσουλήθρες και σκάλες»;» Η αναγνώριση έλαμψε στα μάτια του. Το σαγόνι του έπεσε από την έκπληξη. «Το έλεος του Σέραφις! Λύρικ, εσύ είσαι πραγματικά!» Άνοιξε τα χέρια του, και δεν δίστασα να πέσω σε μια ζεστή αγκαλιά. Τότε, ο Ρούφους κι εγώ μετά βίας είχαμε χρόνο μαζί, αλλά πάντα έκανε τις λίγες φορές που συναντιόμασταν να αξίζουν. Ήταν ό,τι πιο κοντινό είχα σε γονιό. «Πώς είναι δυνατόν αυτό;» Ρώτησε, αφού είχε μάθει πώς ήμουν. «Το πρόσωπό σου... Θεέ μου! Φαίνεσαι υπέροχη! Λείπεις μόνο πέντε χρόνια και... Ε—Εγώ δεν μπορώ να το πιστέψω αυτό.» «Είναι μεγάλη ιστορία, Ρούφους. Αλλά προς το παρόν, ας πούμε απλώς ότι η μοίρα αποφάσισε να μου χαμογελάσει.» «Ω, Λύρικ! Δεν ξέρεις πόσο χαρούμενος είμαι που σε βλέπω. Είμαι σίγουρος ότι ο πατέρας σου θα είναι ενθουσιασμένος βλέποντας ότι δεν είσαι... μη-όμορφη πια.» Γέλασα με την προσπάθειά του να μη χρησιμοποιήσει τη λέξη «άσχημη» για μένα. Λοιπόν, όσο για τον πατέρα μου, γύρισα τα μάτια μου στο εσωτερικό του μυαλού μου. Ένιωθα λίγο λυπημένη που αναγκάστηκα να επιστρέψω εδώ μετά από πέντε χρόνια εξαιτίας του. Η ζωή μου ήταν τέλεια στο Ντρακόνις. «Ορίστε. Θα το πάω εγώ αυτό στο αυτοκίνητο», είπε ο Ρούφους, παίρνοντας τις αποσκευές μου. «Κάν' το εσύ και θα σε συναντήσω στο αυτοκίνητο. Πρέπει να παραλάβω μια επιπλέον αποσκευή. Μην ανησυχείς, θα κάνω γρήγορα.» Γύρισα γύρω και μετά βίας είχα κάνει τρία βήματα όταν ο Ρούφους μού τράβηξε την προσοχή, «Κάτι σου έπεσε.» Κοιτάζοντας στο πάτωμα, βρήκα τη σαρωμένη εικόνα. Η καρδιά μου ανέβηκε στον λαιμό μου καθώς έσκυψα γρήγορα για να την ανακτήσω. Ο Ρούφους με παρακολουθούσε με έκπληξη. Προφανώς, είχε δει την ακτινογραφία και θα αναρωτιόταν γιατί στο καλό βρισκόταν κάτι τέτοιας φύσης στην πίσω τσέπη μου. Ω, Λύρικ. Δεν μπορούσες να είσαι λίγο πιο προσεκτική; «Δεν—Δεν είναι δικό μου», καθάρισα τον λαιμό μου, ελπίζοντας ότι το ψέμα μου ήταν αληθοφανές. Εννοώ, ποιος κουβαλούσε ακτινογραφίες εμβρύων στην πίσω τσέπη του; Τη χώσα ξανά στην τσέπη μου και απομακρύνθηκα βιαστικά. ..... Είχα τα χέρια μου σταυρωμένα στο στήθος μου καθώς περίμενα στο σημείο παραλαβής αποσκευών. Η επιπλέον αποσκευή μου θα μου παραδιδόταν από στιγμή σε στιγμή. Καθώς περίμενα άπραγη, ενοχλητικές σκέψεις περνούσαν από το μυαλό μου. Ο πατέρας με ήθελε σπίτι για δύο λόγους. Ο πρώτος ήταν για να κόψω εντελώς τους δεσμούς με τον Ρόντερικ. Στον κόσμο μας, όταν δύο λύκοι ζευγάρωναν, έδεναν μια κορδέλα ως σημάδι της ένωσής τους και την αποθήκευαν σε έναν ναό. Έτσι, όταν ήθελαν να τραβήξουν χωριστούς δρόμους, περιλαμβάνονταν δύο βήματα. Πρώτον, έπρεπε να αποκηρύξουν ο ένας τον άλλον ως συντρόφους με τα λόγια του στόματός τους, και δεύτερον, να κόψουν την κορδέλα μαζί. Αφού ο Ρόντερικ με αποκήρυξε ως σύντροφό του, δεν είχαμε την ευκαιρία να ξαναδούμε ο ένας τον άλλον. Προέκυψαν καταστάσεις που με απομάκρυναν. Αλλά τώρα, ήταν απελπισμένος να ολοκληρώσει τα τελικά βήματα. Προφανώς, είχε επιλέξει μια νέα σύντροφο αλλά δεν μπορούσε να την αποδεχτεί όταν ήταν ακόμα μερικώς δεσμένος μαζί μου. Λοιπόν, ανυπομονούσα για τη μέρα που θα τελείωνα τα πράγματα με το κάθαρμα. Ήταν το παρελθόν μου, και αυτή η ηλίθια κορδέλα ήταν το τελευταίο πράγμα που μας κρατούσε ενωμένους. «Με συγχωρείτε, δεσποινίς. Θα ήθελα ένα λεπτό από τον χρόνο σας, παρακαλώ», είπε κάποιος πίσω μου. Γύρισα και είδα έναν γεροδεμένο άντρα με μαύρο κοστούμι και σκούρα γυαλιά στα μάτια του. Δεν χρειαζόταν να μου πει κανείς ότι ήταν φρουρός. «Μπορώ να σας βοηθήσω;» Σούφρωσα τα φρύδια μου. «Κάπως. Ο Άλφα εκεί πέρα απαιτεί να σας μιλήσει.» Κοίταξα εκεί που έδειχνε —ένα μίνι μπαρ— αλλά δεν μπορούσα να δω τον άντρα στον οποίο αναφερόταν. Το πρόσωπό του κρυβόταν από έναν πάγκο. Πάλεψα με την επιθυμία να γυρίσω τα μάτια μου. Τον τελευταίο καιρό, ήταν κουραστικό. Ήταν προφανές ότι δεν θα υπήρχε ποτέ μέρα που θα έβγαινα έξω χωρίς να συγκεντρώσω την προσοχή του αντίθετου φύλου. «Βιάζομαι. Πείτε του ότι λυπάμαι», απάντησα. Το σαγόνι του φρουρού σφίχτηκε. «Δεν μπορείτε να τον αγνοήσετε.» Διάβασα τα ανείπωτα λόγια από τον τόνο του: Είναι ένας ισχυρός Άλφα. Δεν μπορείς απλά να αγνοήσεις το αίτημά του. Αλλά ειλικρινά δεν με ενδιέφερε να συναντήσω κανέναν. «Λυπάμαι. Ειλικρινά.» Κοίταξα αλλού. Ήταν ασεβές να αγνοήσεις το κάλεσμα ενός Άλφα. Σε έναν κόσμο όπου οι βαθμίδες είχαν σημασία, θα μπορούσε να είναι ένας από τους ισχυρούς και θα μπορούσε να με τιμωρήσει αυστηρά, αλλά πραγματικά δεν είχα διάθεση να μιλήσω σε κανέναν. «Είναι ο Άλφα Ρόντερικ της Νάιτσέιντ», πρόσθεσε ο φρουρός σαν για να με δελεάσει. Αλλά δεν είχε ιδέα, μόλις είχε ξύσει παλιές πληγές. Τα μάτια μου μετακινήθηκαν σε αυτόν, έπειτα γρήγορα πετάχτηκαν στο μπαρ όπου καθόταν ο άντρας. Ο Ρόντερικ; Εννοείς ο πρώην σύντροφός μου ο Ρόντερικ; Αυτός με τον οποίο ήμουν εδώ για να τελειώσω τη σχέση μας; Αποκλείεται. Το στήθος μου σφίχτηκε από τον πόνο και έκανα ό,τι περνούσε από το χέρι μου για να κρατήσω τα συναισθήματά μου ανέπαφα. «Ακόμα ένας λόγος για να μην τον δω», μουρμούρισα, γυρίζοντας την πλάτη μου. «Είπατε κάτι;» «Είπα ότι δεν πρόκειται να τον δω», είπα μέσα από τα δόντια μου, ενώ τα νύχια μου χώνονταν στις παλάμες μου. Ο φρουρός μού έριξε ένα αποδοκιμαστικό βλέμμα πριν απομακρυνθεί, κι εγώ απελευθέρωσα μια τρεμάμενη ανάσα. Τώρα, πού στο καλό ήταν η αποσκευή μου; Συνάντησα έναν από τους εργαζομένους και ζήτησα ενημέρωση, και με διαβεβαίωσε ότι θα ήταν εδώ από λεπτό σε λεπτό. Δυστυχώς, δεν ήταν αρκετά γρήγοροι, καθώς σε λίγο, είδα τον Ρόντερικ να με πλησιάζει. 04 Ο Ρόντερικ Φλέτσερ. Ο ένας και μοναδικός άντρας που ήλπιζα ότι θα με αγαπούσε αλλά δεν το έκανε ποτέ. Το μυαλό ήταν μεγάλη σκύλα. Νόμιζα ότι είχα ξεπεράσει την προδοσία του Ρόντερικ και δεν θα ένιωθα τίποτα όταν θα τον συναντούσα. Αλλά βλέποντάς τον καθώς με πλησίαζε, δείχνοντας σαν να είχε εκείνος τον έλεγχο, έκανε τα μάτια μου να βουρκώσουν με δάκρυα. Ρούφηξα τη μύτη μου και κοίταξα αλλού, αναγκάζοντας τα δάκρυα να γυρίσουν πίσω. «Οπότε, έπρεπε να έρθω να σου μιλήσω ο ίδιος», ακούμπησε στον πάγκο δίπλα μου. «Πόσο τολμηρό.» Ο λαιμός μου ήταν σφιγμένος, ανίκανος να βρει λέξεις. Φοβόμουν ότι η φωνή μου θα έσπαγε αν κατάφερνα να μιλήσω. Τρεις φρουροί περιφέρονταν δίπλα του, με τα μάτια τους να σαρώνουν τον χώρο. Ο Ρόντερικ φαινόταν εκλεπτυσμένος, σαν προφανώς να ζούσε μια καλή ζωή. Τι έκανε καν εδώ; Παραλάμβανε κάποιον; «Ποιο είναι το όνομά σου;» Έγειρε το κεφάλι του καθώς ρωτούσε. Δεν είπα τίποτα, δεν θα τον κοιτούσα καν. «Γεια;» «Δεν έχω διάθεση να αποκαλύψω το όνομά μου σε ξένους», κατάφερα τελικά να πω. Η φωνή μου ήταν σφιγμένη. Τα μάτια του έλαμψαν από διασκέδαση. Και να 'τος, ένας άντρας που δεν μου χαμογέλασε ποτέ όσο ήμασταν μαζί για έναν χρόνο. «Ας πούμε απλώς ότι είμαι υπερβολικά ενθουσιασμένος σήμερα», αναστέναξε. «Είμαι εδώ, περιμένοντας να φτάσει μια συγκεκριμένη σκύλα.» Όταν του έριξα ένα μπερδεμένο βλέμμα, πρόσθεσε, «Πρώην σύντροφος. Τελειώσαμε με το πρώτο βήμα και έχουμε μόνο το ένα μικροσκοπικό βηματάκι να μας απομένει. Επιτέλους θα ελευθερωθώ από αυτήν.» Χλεύασα. Ήταν απίστευτος. «Θα το είχα κάνει νωρίτερα, ξέρεις; Αλλά αυτή η απαίσια κοπέλα αγνοείται εδώ και χρόνια. Μας έβγαλε την ψυχή για να τη βρούμε.» Μιλούσε με ωμή περιφρόνηση. «Τι σε κάνει να την αποκαλείς απαίσια;» έπιασα τον εαυτό μου να ρωτάει πριν προλάβω να σταματήσω. Γέλασε πνιχτά. «Πίστεψέ με, γλυκιά μου· είναι ένα τέρας. Αν τη δεις, θα έχεις την ίδια άποψη. Είναι το πιο άσχημο πράγμα που έχω δει ποτέ.» Κάτι καυτό εξερράγη στο στήθος μου. Έπρεπε να κάνω τα αδύνατα δυνατά για να μην αφήσω τα συναισθήματά μου να ξεχειλίσουν. Όχι. Δεν ήταν αυτό το σωστό μέρος. Αλλά ο Ρόντερικ ήταν το αληθινό τέρας. Δεν είχε ιδέα ότι στεκόταν μπροστά στην ίδια τη γυναίκα που απεχθανόταν. Τι θα έκανε ο περήφανος αν το μάθαινε; Έβγαζε νόημα γιατί περίμενε στο αεροδρόμιο. Προφανώς ήθελε να με σύρει στον ναό για να κόψουμε την κορδέλα. Λοιπόν, δεν θα τον άφηνα να με ταπεινώσει δημοσίως. Όχι ξανά. Ευτυχώς, η αποσκευή μου έφτασε επιτέλους. «Συγγνώμη για την καθυστέρηση, κυρία μου», είπε ο νεαρός καθώς την κύλησε προς το μέρος μου. Χωρίς να κοιτάξω τον Ρόντερικ, ετοιμάστηκα να φύγω. Αυτό πρέπει να τον εξέπληξε. «Θα ήθελα πολύ να σου μιλήσω κάποια άλλη στιγμή. Την επαφή σου, αν δεν σε πειράζει.» Για μια στιγμή, στάθηκα με την πλάτη γυρισμένη σε αυτόν, ζυγίζοντας τα λόγια μου. Γύρισα όταν βρήκα τα πιο ευγενικά που μπορούσα να δώσω· «Ακόμα κι αν έπρεπε να δώσω τον αριθμό μου για να σωθώ από εσάς, δεν θα το έκανα. Άλφα.» Όταν τα λόγια μου έγιναν κατανοητά, η έκπληξη χόρεψε στα μάτια του, ακολουθούμενη από έναν υπαινιγμό πληγώματος. Κάτι άνθισε στο στήθος μου. Ήταν η περηφάνια. Έτσι, κύλησα την αποσκευή μου μακριά, αφήνοντάς τον να στέκεται εκεί σοκαρισμένος. ****†****† Ο Ρούφους κι εγώ φτάσαμε στο σπίτι πάνω στο πάρτι. Ήταν το πάρτι γενεθλίων της μητριάς μου. Όχι ότι είχα καμία πρόθεση να παρευρεθώ —το φεγγάρι να το κάνει— απλώς έφτασα σε μια συμπτωματικά τέλεια στιγμή. Δεν ήμουν ντυμένη για το πάρτι. Φορούσα το απλό μου τζιν και ένα πουκάμισο, με τα μαλλιά μου πιασμένα σε αλογοουρά. Κι όμως, όταν μπήκα στην αίθουσα, τα κεφάλια γύρισαν προς την κατεύθυνσή μου. Ένιωσα αμήχανα για μια στιγμή. Όλο αυτό με την προσοχή ήταν ακόμα καινούργιο για μένα. Ποτέ δεν ήξερα ότι μπορούσα να λάβω τόσα πολλά κομπλιμέντα μέχρι που απαλλάχτηκα από την ουλή μου. Τώρα, οι άνθρωποι δύσκολα μπορούσαν να με κοιτάξουν χωρίς να μου πουν πόσο όμορφη ήμουν. Η ετεροθαλής αδελφή μου, η Νόρα, με πλησίασε με ένα χαμόγελο. «Γεια! Άργησες λιγάκι στο πάρτι. Ποιο είναι το όνομά σου;» Τυπική Νόρα. Από μικρή, ήθελε πάντα να κάνει παρέα με τα καυτά κορίτσια. Με απεχθανόταν τόσο πολύ επειδή έφερνα μια «κηλίδα» στο όνομά της. Το να είναι αδελφή της μια σημαδεμένη κυρία. Πριν από πέντε χρόνια, μου είχε κλείσει την πόρτα κατάμουτρα, μην αφήνοντάς με να μπω παρά τις ικεσίες μου. Τώρα, το έπαιζε τόσο καλή. «Δεν είμαι εδώ για το πάρτι», της απάντησα ψυχρά και κοίταξα αλλού, ψάχνοντας τριγύρω για τον πατέρα μου. Τον βρήκα σε μια γωνία με τη μητριά μου και κάποιους καλεσμένους. Αυτός ήταν ο λόγος που βρισκόμουν εδώ. Έπρεπε να μάθω τι ήταν τόσο επείγον εκτός από το να κόψω τους δεσμούς με τον Ρόντερικ. Είχε τα μάτια του καρφωμένα πάνω μου, κοιτάζοντάς με καχύποπτα. Πήγα προς το μέρος του. «Έι! Ποια είσαι;» Η Νόρα ήρθε από πίσω μου, ακουγόμενη λιγάκι πληγωμένη. Όμως την αγνόησα μέχρι που έφτασα στον πατέρα μου. Ο πατέρας μου ήταν ένας γνωστός Άλφα, εξού και το πάρτι ήταν γεμάτο με αξιωματούχους. Φρόντισα να υποκλιθώ ελαφρά με το κεφάλι μου σε αυτούς καθώς στάθηκα μπροστά στον πατέρα μου. «Ποια είσαι εσύ;» Ρώτησε η μητριά μου. Συνάντησα το βλέμμα της με ένα μειδίαμα. «Είμαι τόσο διαφορετική που δεν μπορείς να με αναγνωρίσεις;» Κοίταξα τον πατέρα. «Τι λες για σένα, πατέρα; Είμαι πολύ διαφορετική;» Ηχηρά επιφωνήματα έκπληξης αντήχησαν γύρω μου. Το χέρι της Νόρας πήγε πάνω από το στόμα της. «Δεν είναι δυνατόν», μουρμούρισε, κουνώντας το κεφάλι της. «Λύρικ;» Τα μάτια του πατέρα ήταν γεμάτα σοκ και αναγνώριση. «Ποια είναι αυτή η απατεώνισσα;» ξέσπασε η μητριά μου. «Πιστεύεις ότι δεν ξέρουμε πώς μοιάζει η Λύρικ; Νομίζεις ότι θα πέσουμε σε αυτή την απάτη;» Εστίασα το βλέμμα μου στον μπαμπά. «Είμαι εδώ μόνο και μόνο επειδή είπες ότι υπήρχε κάτι σημαντικό για το οποίο έπρεπε να μου μιλήσεις. Αν δεν σε πειράζει, θα ήθελα να κάνουμε αυτή τη συζήτηση τώρα.» Ο πατέρας με πήγε στο γραφείο του, αφήνοντας πίσω αναρίθμητα σοκαρισμένα άτομα που δεν μπορούσαν να αρθρώσουν λέξη. Δεν θα το αρνηθώ πόσο ωραία ένιωθα ξέροντας ότι εγώ ήμουν ο λόγος που είχαν μείνει άφωνοι. Δεν μπορούσαν να με πουν άσχημη. Για την ακρίβεια, δεν θα με αποκαλούσε ποτέ ξανά κανείς άσχημη, ποτέ. «Τι σου συνέβη, Λύρικ; Ήταν αδύνατον να ξεφορτωθείς την ουλή σου», ρώτησε ο πατέρας. «Δεν επιθυμώ να το συζητήσω τώρα.» Ή τα φρικτά πράγματα που συνέβησαν μέσα σε αυτά τα πέντε χρόνια. Ακόμα προσπαθούσα να τρέξω μακριά τους. «Απλώς πες μου γιατί με χρειαζόσουν εδώ.» «Ναι, αυτό.» η έκφρασή του ξίνισε. «Δεν έχεις ιδέα πόσο χαρούμενος ήμουν όταν... σε βρήκα αφού έψαχνα για χρόνια. Απλώς... εξαφανίστηκες.» Αναστέναξε. «Έχουμε ένα πρόβλημα, Λύρικ. Η Αγέλη μας βρίσκεται σε βαθύ χάος με τη Ντάρκσπαϊρ. Εγώ—Έκανα ένα λάθος και έχασα πολλά χρήματα —πάρα πολλά— με αποτέλεσμα να είμαι χρεωμένος στη Ντάρκσπαϊρ.» Εντάξει, δεν μου άρεσε καθόλου το πού πήγαινε αυτό. Η Ντάρκσπαϊρ ήταν μια γενεαλογική αγέλη λύκων, γνωστή για το ότι παρήγαγε μόνο τους πιο δυνατούς Άλφα. Τους Άλφα που βρίσκονταν πάντα στην πρώτη θέση του ιεραρχικού συστήματος. Τους απέφευγαν όσο το δυνατόν περισσότερο καθώς ήταν γνωστοί ως αδίστακτοι. Κανείς δεν έμπλεκε μαζί τους για κανέναν λόγο. «Αν μαθευτεί αυτό, θα έχουμε καταστραφεί. Θα πέσουμε στην ιεραρχία, και προερχόμενοι από μια αγέλη που είχε συνηθίσει να βρίσκεται στην κορυφή, πίστεψέ με, αυτό δεν είναι καλό πράγμα για εμάς. Όμως είναι διατεθειμένοι να το αφήσουν να περάσει.» Σούφρωσα τα φρύδια μου. Δεν έβγαζε κανένα απολύτως νόημα. Διαισθανόμουν ότι ερχόταν ένα τεράστιο «Αλλά». «Αλλά χρειάζονται μια Λούνα από αυτή την οικογένεια, μόνο για έναν χρόνο.» 05 ΛΥΡΙΚ Έπρεπε να είναι αστείο. Ή, τουλάχιστον, όχι αυτό που σκεφτόμουν. Τα μάτια του πατέρα έγιναν πιο σοβαρά καθώς κινήθηκε προς το μέρος μου. «Σκέφτηκα να του προσφέρω τη Νόρα, αλλά είναι ήδη με κάποιον άλλον, και ο Βασιλιάς Άλφα μπορεί να γίνει έξαλλος αν νομίζει ότι προσπαθούμε να του προσφέρουμε τη γυναίκα κάποιου άλλου. Αυτός είναι ο λόγος που είσαι η μόνη επιλογή που έχουμε, Λύρικ. Και... δεν έχεις ιδέα πόσο τέλειο είναι που έχεις πάρει πίσω το πρόσωπό σου. Αρχικά, ανησυχούσα ότι θα είχαμε προβλήματα με το να σε αποδεχτεί ο Βασιλιάς Άλφα, αλλά τώρα, είμαι σίγουρος ότι θα ενθουσιαστεί.» «Μισό λεπτό», χλεύασα, βάζοντας το χέρι μου στον μηρό μου. «Σε παρακαλώ, μην μου πεις ότι με έκανες να ταξιδέψω μέχρι εδώ από το Ντρακόνις μόνο και μόνο για να μου πουν ότι πρόκειται να θυσιαστώ σε έναν δαίμονα.» Κανένας λύκος δεν ήταν άγνωστος με το όνομα «Ντάρκσπαϊρ». Ακόμα κι εγώ που ήξερα ελάχιστα για τα θέματα της Αγέλης, εξακολουθούσα να γνωρίζω πόσο επικίνδυνοι ήταν και κανείς δεν ήθελε να έχει καμία σχέση μαζί τους· ούτε σε αυτή τη ζωή, ούτε σε άλλη. «Ο Άλφα Τζάρις δεν είναι δαίμονας», είπε ο πατέρας με έκπληξη. «Όμως αυτό ακριβώς είναι. Πριν από χρόνια, έλεγες το ίδιο πράγμα.» Ο Άλφα Τζάρις Ντρέντμουρ ήταν ο πιο αδίστακτος άντρας για τον οποίο είχα ακούσει ποτέ. Οι ιστορίες για το πώς είχε κατακτήσει τους εχθρούς του —και μερικές φορές, τους φίλους του— δεν αποτελούσαν νέα για την Αγέλη. Προερχόμενος από μια οικογένεια που παρήγαγε μόνο τους ισχυρότερους Άλφα, ήταν επί του παρόντος ο Βασιλιάς Άλφα της Ντάρκσπαϊρ, ένας άντρας που όλοι φοβόντουσαν και δεν επιθυμούσαν να καταλήξουν στη μαύρη λίστα του. Δεν ήξερα πώς έμοιαζε. Ποτέ δεν είχα το προνόμιο να συναντήσω κάποιον σαν τον Τζάρις Ντρέντμουρ. Όχι ότι το ήθελα ποτέ. «Υπάρχουν φήμες ότι σκότωσε τον ίδιο του τον πατέρα και τον αδελφό του!» Σήκωσα το χέρι μου στον αέρα. «Πώς θέλεις να είμαι με κάποιον σαν αυτόν;» «Αυτά είναι απλώς εικασίες, Λύρικ. Εξάλλου, θα είσαι μαζί του μόνο για έναν χρόνο.» «Δεν χρειάζεσαι έναν χρόνο για να σκοτώσεις κάποιον, μπαμπά. Το μόνο που χρειάζεται είναι ένα λεπτό, το πολύ. Αλλά για κάποιον σαν τον Τζάρις, είμαι σίγουρη ότι και μισό λεπτό θα αρκούσε. Εξάλλου, γιατί πρέπει καν να είναι για έναν χρόνο;» Από ό,τι είχα ακούσει, η Ντάρκσπαϊρ δεν είχε ακόμα Λούνα από την άνοδο του Τζάρις στην εξουσία. Αλλά αν ήθελε να πάρει μια Λούνα, δεν θα ήταν κάτι μακροπρόθεσμο ή κάτι τέτοιο; Γιατί ζητούσε μόνο έναν χρόνο; «Ειλικρινά, δεν ξέρω, Λύρικ.» «Και δεν σε νοιάζει», τον διέκοψα, με τον πόνο να αγγίζει την καρδιά μου. «Το μόνο που σε νοιάζει είναι να του δώσεις μια Λούνα για να μπορέσεις να βγάλεις το πρόβλημα από την πλάτη σου. Δεν σε νοιάζει το πρόβλημα που φορτώνεις στη δική μου.» Για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου, η απορία διαπέρασε το πρόσωπό του. Η Λύρικ που γνώριζε δεν θα διαφωνούσε ποτέ μαζί του. Θα είχε συμφωνήσει ταπεινά σε ό,τι ήθελε. Λοιπόν, ας πούμε απλώς ότι έμαθα την αξία μου όταν συνειδητοποίησα πόσο όμορφη ήμουν. Αυτή η Λύρικ είχε βαρεθεί να είναι μαριονέτα των άλλων. Ο πατέρας ήρθε αρκετά κοντά για να μου πιάσει το χέρι. Αυτή τη φορά, φαινόταν τόσο ταραγμένος, που φοβήθηκα ότι μπορεί να πέσει στα γόνατα. «Λύρικ, σε παρακαλώ.» Μου έσφιξε ελαφρά το χέρι. «Αυτό είναι το τελευταίο πράγμα που θα σου ζητήσω ως πατέρας σου. Απλώς κάν' το αυτό για μένα, μόνο για έναν χρόνο. Και σου υπόσχομαι, θα με κάνεις τον πιο ευτυχισμένο πατέρα.» ****† Ώρες αργότερα, στεκόμουν στο δωμάτιό μου —ή σε αυτό που συνήθιζε να είναι το δωμάτιό μου— κοιτάζοντας το είδωλό μου στον καθρέφτη. Φορούσα ένα μακρύ κόκκινο φόρεμα με τα μαλλιά μου να πέφτουν στους ώμους μου. Ήμουν απολύτως έτοιμη να γνωρίσω τον Άλφα Τζάρις, παρόλο που θα προτιμούσα να μην το κάνω. Κάτι δεν έμοιαζε σωστό. Το να θέλει μια Λούνα για μόνο έναν χρόνο... ήταν λάθος. Αλλά ο πατέρας είχε σχεδόν πέσει στα γόνατα παρακαλώντας με νωρίτερα. Δεν μπορούσα να τον απογοητεύσω. Εξάλλου, πριν ζευγαρώσει με τη δεύτερη γυναίκα του, υπήρχαν στιγμές που ήταν καλός μαζί μου. Προσπάθησα να αντισταθώ στον πειρασμό καθώς κοιτούσα το συρτάρι μπροστά μου. Όμως αποτυγχάνοντας οικτρά, το άνοιξα και πάλι και ανέκτησα την απεικόνιση. Η καρδιά μου ράγισε εντελώς, και παλιές πληγές άνοιξαν ξανά. Ήταν η μοναδική φωτογραφία στον κόσμο που είχε τη δύναμη να με σκοτώνει κάθε φορά που την κοιτούσα, κι όμως ήταν σαν ναρκωτικό για μένα. Ήμουν εθισμένη και μετά βίας μπορούσα να περάσω μια ώρα χωρίς να την αγγίξω. Χωρίς να τη νιώσω. Ένα δάκρυ έπεσε από το μάτι μου καθώς γλίστρησα το δάχτυλό μου πάνω από τις εικόνες που σκιαγραφούσαν τα σχήματα των αγέννητων μωρών στη μήτρα. Πέντε χρόνια, κι όμως εξακολουθούσε να είναι το καλύτερο πράγμα που μου είχε συμβεί. Και το χειρότερο. Αλλά προτιμούσα να κρατιέμαι από το γεγονός ότι ήταν το καλύτερο. Πονούσε τόσο πολύ να τα κοιτάζω, αλλά δεν μπορούσα να σταματήσω. Ο ήχος κάποιου που προσπαθούσε να ανοίξει την πόρτα μου διέκοψε τις σκέψεις μου. Τινάχτηκα πίσω στην πραγματικότητα και έκρυψα γρήγορα τη φωτογραφία. Είχα φροντίσει να κλειδώσω την πόρτα πριν από λίγο, μη θέλοντας να με δει κανείς με τη φωτογραφία. Ανοίγοντας την πόρτα, βρήκα τη Νόρα, να βράζει από θυμό. «Πώς ξεφορτώθηκες την ουλή σου;» Η φωνή της αντηχούσε από αγανάκτηση. «Και ποιο ακριβώς είναι το σχέδιό σου; Θέλεις να δουν όλοι την όμορφη εκδοχή σου, έτσι δεν είναι;» Γύρισα τα μάτια μου, με τον προηγούμενο πόνο μου να διαλύεται προσωρινά. «Σε παρακαλώ, μην μου πεις ότι χτύπησες την πόρτα μου μόνο και μόνο για να γκρινιάξεις για το πόσο καλή φαίνομαι. Τι, πραγματικά πίστευες ότι θα έδειχνα τόσο αποτρόπαιη για πάντα;» Το βλέμμα της έγινε ακόμα πιο παγερό. «Λοιπόν, απλώς για να ξέρεις, αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα ανάμεσα σε εσένα και τον Ρόντερικ. Σύντομα θα είναι εδώ, και οι δυο σας θα πάτε στον ναό και θα ολοκληρώσετε τον χωρισμό σας.» Το συνειδητοποίησα αμέσως. Ω, όχι. «Μισό λεπτό», ανοιγόκλεισα τα μάτια μου. «Εσύ και ο Ρόντερικ;» Ένα θριαμβευτικό χαμόγελο έπαιξε στα χείλη της. «Πριν από χρόνια, τα πράγματα δεν δούλεψαν μεταξύ μας. Αλλά τώρα, είναι έτοιμος να επιλέξει εμένα.» Λοιπόν, αν ο Ρόντερικ δεν ήταν το μεγαλύτερο κάθαρμα. «Αχ, με απογοητεύεις, Νόρα. Χρησιμοποιείς τα αποφάγια μου;» έκανα έναν ήχο με τη γλώσσα μου. «Λαμβάνοντας υπόψη ότι πάντα θεωρούσες τον εαυτό σου ως την όμορφη, περίμενα κάτι καλύτερο από σένα.» Ένα τεταμένο βλέμμα έσμιξε τα φρύδια της. Άνοιξε το στόμα της να πει κάτι, αλλά την έκοψα. «Δεν χρειάζεται να ανησυχείς. Έχω τελειώσει με τον Ρόντερικ και ανυπομονώ να κόψω εντελώς τα πράγματα μαζί του.» Της έκλεισα την πόρτα κατάμουτρα. ...... Λίγο αργότερα, ο πατέρας κι εγώ φτάσαμε στη Ντάρκσπαϊρ με ένα από τα πολυτελή του αυτοκίνητα. Η Αγέλη, η οποία ήταν γνωστή ως η μεγαλύτερη και η πλουσιότερη, ήταν ακριβώς τόσο όμορφη όσο έλεγαν οι άνθρωποι. Θαμπώθηκα από το θέαμα και δεν μπορούσα να πιστέψω ούτε για μια στιγμή ότι θα ήμουν Λούνα εδώ. Κατεβαίνοντας από το αυτοκίνητό μας, ο πατέρας κι εγώ οδηγηθήκαμε σε ένα από τα κτίρια από κάποιες υπηρέτριες, ενώ οι φρουροί του παρέμειναν έξω. Η Μεγάλη Λούνα —η μητέρα του Τζάρις— βρισκόταν στο μεγάλο σαλόνι για να μας καλωσορίσει. «Μπένετ! Είμαι τόσο χαρούμενη που τα καταφέρατε», είπε η Λούνα, με τα μάτια της να κρύβουν λίγη διασκέδαση. «Χαίρετε, Λούνα.» Υπέκυψα το κεφάλι μου. Με κοίταξε με έκπληξη. «Αυτή είναι η κόρη σου;» Ρώτησε τον μπαμπά. «Λοιπόν, να ευλογεί ο Σέραφις, είναι πανέμορφη!» Δεν μπόρεσα να συγκρατήσω το χαμόγελό μου. Η Λούνα Ιζόλδη, στην εποχή της, ήταν μια τρομερή Λούνα. Κυβερνούσε δίπλα στον εκλιπόντα σύζυγό της με σιδερένια πυγμή, καταστρέφοντας όποιον τολμούσε να βρεθεί στον δρόμο της. Πάντα επιθυμούσα να τη γνωρίσω. «Σας παρακαλώ, ελάτε να καθίσετε ενώ περιμένουμε τον Άλφα Τζάρις. Θα είναι μαζί μας σύντομα», μας έδειξε τον καναπέ. Η δική της εκδοχή του «σύντομα» αποδείχθηκε ότι ήταν σχεδόν μία ώρα αργότερα. Ο πατέρας κι εγώ ήμασταν ήδη εξαντλημένοι και δεν σταματούσαμε να κοιτάμε την πόρτα, αναρωτώμενοι πόσο θα έπαιρνε στον Άλφα να φτάσει. Δεν γνώριζε ότι θα είχε καλεσμένους; Την... νέα του Λούνα; Σε ένα σημείο, η Ιζόλδη φάνηκε θυμωμένη και έφυγε. Όταν επέστρεψε, μας καθησύχασε ότι θα ερχόταν γρήγορα. Και πράγματι, ήρθε. Ο αέρας άλλαξε στο δωμάτιο το δευτερόλεπτο που άνοιξε η πόρτα, αποκαλύπτοντας έναν άντρα και άλλους δύο πίσω του. Η Λούνα πήρε μια ανάσα ανακούφισης καθώς σηκώθηκε όρθια. Ο πατέρας κι εγώ κάναμε το ίδιο. Ήταν εύκολο να καταλάβεις ποιος ήταν ο Άλφα, καθώς οι άλλοι δύο άντρες τον πλαισίωναν. Όμως τη στιγμή που είχα μια καθαρή εικόνα του προσώπου του, ο κόσμος μου θρυμματίστηκε. Όχι. Όχι. Ο τρόμος άρπαξε το στήθος μου, σφίγγοντάς το μέχρι που ένιωσα πόνο. Αυτό έπρεπε να είναι κάποιο αρρωστημένο αστείο. Διότι πώς, στο όνομα της Σελήνης, κοιτούσα το πρόσωπο του ίδιου άντρα που με είχε καταστρέψει πριν από πέντε χρόνια;