Ik moet elke vrouw waarschuwen die te horen heeft gekregen dat incontinentiemateriaal haar enige optie is bij urineverlies.
Zo. Dat is eruit.
Ik kamp nu zes jaar met een zwakke blaas, en bijna die hele tijd dacht ik dat ik maar twee keuzes had. Of de rest van mijn leven incontinentiemateriaal blijven kopen, of leren leven met de bijwerkingen van receptplichtige medicijnen. Ik had geen idee dat er daadwerkelijk iets was dat de kern van het probleem kon aanpakken.
Laat me bij het begin beginnen, want ik denk dat mijn verhaal veel gebruikelijker is dan we denken.
De blaaszwakte begon na de overgang. Het kwam sluipend. Eerst alleen een paar druppels als ik hoestte of te snel opstond. En zoals de meeste vrouwen dacht ik dat het nu eenmaal bij het ouder worden hoorde.
Mijn huisarts zei dat het normaal was, gaf me wat bekkenbodemoefeningen en stuurde me weer naar huis.
De oefeningen hielpen nauwelijks. Het werd alleen maar erger. Binnen een jaar gebruikte ik drie of vier verbandjes per dag, had ik overal extra materiaal bij me en plande ik mijn hele leven om er nooit zonder te zitten.
En dat was op zichzelf al erg genoeg. Maar wat daarna kwam, was nog erger.
Na ongeveer zes maanden begon de huidirritatie.
Eerst dacht ik dat het gewoon schuren was omdat het verband de hele dag tegen mijn huid aan zat. Maar dit was niet zomaar schuren. De huid werd rood, pijnlijk en jeukte constant, en het kreeg nooit de kans om goed te genezen. Elke ochtend plakte ik een nieuw verband op een huid die al beschadigd was door de dag ervoor.
Ik heb echt elk merk geprobeerd. Dun, dik, met een katoenen toplaag, de dure voor de "gevoelige huid". Elke avond eindigde het toch weer met dezelfde branderige, jeukende en geïrriteerde huid.
Toen kwamen de blaasontstekingen. Drie in vijf maanden tijd. Mijn huisarts schreef telkens antibiotica voor en zei dat het incontinentiemateriaal waarschijnlijk bijdroeg aan het probleem, omdat het synthetische materiaal warmte en vocht de hele dag vasthield. De perfecte omstandigheden voor bacteriën.
Ik was woedend.
Het product waarvan ik dacht dat het me hielp, creëerde juist een vicieuze cirkel van infecties die me keer op keer terug naar de dokter stuurde.
Maar het moment dat het echt tot me doordrong, kwam laat op een avond. Ik kon niet slapen omdat ik voor middernacht al drie keer naar het toilet was geweest.
Ik begon te lezen wat wegwerpmateriaal eigenlijk bevat, en ik werd er misselijk van.
Artikel na artikel over PFAS, de zogenaamde "forever chemicals", die sommige fabrikanten gebruiken in maandverband en incontinentieverband. Ze worden zo genoemd omdat het lichaam ze niet afbreekt. Ze blijven zitten en hopen zich op in de loop van de tijd. En ze hadden jarenlang, elke dag weer, tegen mijn meest gevoelige huid aan gezeten.
Ik ben geen onderzoeker en ik doe niet alsof ik elke studie die ik die avond las begreep. Maar één ding begreep ik heel duidelijk. Ik had jarenlang synthetische chemicaliën tegen een huid gedrukt die na de overgang al dunner en gevoeliger was geworden. En niemand had me ooit gewaarschuwd. Niet de dokter. Niet de fabrikanten. Niemand.
Op dat moment knapte er iets bij mij.
Ik wilde niet zomaar een ander verbandje.
Ik wilde nooit meer materiaal nodig hebben.
Was dat überhaupt mogelijk? Mijn huisarts zei al zes jaar dat dit nu eenmaal mijn leven was. Maar ik moest weten of er echt een uitweg was.
Dus begon ik te zoeken en probeerde ik alles wat je maar kunt bedenken.
Het eerste wat ik probeerde was Botox in de blaas. Mijn uroloog raadde het aan en ik had echt hoop, want het idee om het probleem daadwerkelijk te behandelen in plaats van het alleen te maskeren, klonk als een echte oplossing.
En eerlijk gezegd werkte de eerste behandeling.
Ongeveer drie maanden lang had ik aanzienlijk minder last en het voelde alsof ik mijn leven terug had. Ik was zo opgelucht dat ik bijna in tranen uitbarstte bij de controleafspraak.
Maar toen verdween het effect. Eerst langzaam, toen ineens. In de vierde maand was ik weer terug bij af.
Mijn uroloog zei dat dit volkomen normaal was en dat ik elke drie tot zes maanden nieuwe injecties nodig zou hebben om het effect te behouden. Elke behandeling kostte meer dan 400 euro uit eigen zak.
Daar stond ik dan, met tussen de 800 en 1600 euro per jaar voor iets dat me een paar goede maanden gaf voordat alles weer terugkwam, en waarvoor ik bovendien telkens medische ingrepen moest ondergaan.
Ik heb een tweede behandeling gedaan. Hetzelfde verhaal. Een paar maanden beter, daarna terug naar het begin.
Ik kon de kosten niet verantwoorden voor iets dat nooit permanent zou zijn. Het voelde alsof ik tijdelijke verlichting kocht in plaats van een echte oplossing.
Ik las me in over bandjesoperaties (sling-operaties). Las ervaringen van vrouwen. Besloot meteen: nooit van mijn leven.
Ik probeerde bekkenbodemtraining. Het hielp een beetje tegen de aandrang, maar het lekken verdween niet.
Ik probeerde Oxybutynine. De bijwerkingen waren onhoudbaar. Mijn mond was zo droog dat ik niet kon slapen, ik raakte verstopt en kreeg een 'brain fog' waardoor ik dacht dat ik gek werd. Na zes weken stopte ik. Daarna las ik dat langdurig gebruik in verband wordt gebracht met dementie bij oudere vrouwen, en de kou sloeg me om het hart bij de gedachte dat ik het überhaupt had genomen.
Niets hielp.
En de alternatieven raakten op.
Toen veranderden de vrouwen in mijn online groep alles.
Ik was een paar jaar eerder lid geworden van een Facebook-groep, vol vrouwen met exact hetzelfde probleem. Het was de enige plek waar ik eerlijk kon praten zonder me te schamen. We deelden alles. Goede dagen, slechte dagen, gênante verhalen, producten die ons in de steek hadden gelaten.
Op een avond schreef een vrouw genaamd Gerda een bericht dat mijn aandacht trok.
Ze schreef dat ze een voedingssupplement had gevonden dat haar blaaszwakte meer had verminderd dan Botox ooit had gedaan. En dat ze al twee maanden geen incontinentiemateriaal meer had gebruikt.
Eerlijk gezegd rolden de meesten van ons alleen maar met onze ogen. We hadden bekkenbodemoefeningen, medicijnen, injecties en de eindeloze cirkel van behandelingen die resultaten beloofden en teleurstelling gaven al achter de rug.
Het laatste wat we nodig hadden, was nog zo'n wondermiddel.
We waren allemaal al eens teleurgesteld. Ik had zelf geld verspild aan drie verschillende "blaassupplementen" van de drogist en van internet. Eén met cranberry, één vol B-vitamines, één met magnesium. Niets maakte enig verschil. Ik produceerde alleen maar dure urine, zoals een vrouw in de groep het verwoordde.
Toen Gerda het woord "supplement" noemde, was de helft van de groep bijna verder gescrold.
Maar Gerda was nog niet klaar.
Ze zei dat ze precies begreep waarom we sceptisch waren, omdat ze zelf in het begin hetzelfde dacht. Ze vroeg ons alleen om haar uit te laten praten.
Ze vertelde dat ze na jaren van mislukte behandelingen een andere vraag begon te stellen. In plaats van "hoe krijg ik mijn spieren om harder te werken?", vroeg ze zich af: "Wat als de spieren niet eens het hoofdprobleem zijn?"
Dat veranderde alles voor haar.
Ze legde stap voor stap uit wat ze had ontdekt. En toen ze klaar was, begrepen we waarom dit totaal anders was dan alle andere supplementen die we eerder hadden geprobeerd.
Ze had ontdekt dat de blaas niet zomaar een spier is. Het is een orgaan met drie delen die allemaal tegelijk verzwakken als we ouder worden. De spier zelf. Het beschermende slijmvlies aan de binnenkant van de blaas. En de zenuwsignalen tussen de blaas en de hersenen.
De blaas van de meeste vrouwen wordt niet zwak door "de leeftijd" of omdat de bekkenbodem te slap is. Hij wordt zwak omdat het weefsel in de blaas de specifieke voedingsstoffen mist die het nodig heeft om zichzelf te repareren.
Als de hormoonspiegels dalen, wordt het slijmvlies dunner. Door het dunnere slijmvlies komt urine in contact met gevoelig weefsel. Dat gevoelige weefsel maakt de zenuwen overactief. De zenuwen sturen op de verkeerde momenten signalen naar de hersenen dat je moet plassen. En de spier wordt zwakker omdat een magnesiumtekort extreem veel voorkomt bij vrouwen boven de 50 en bijna nooit wordt getest.
Je kunt tot je erbij neervalt bekkenbodemoefeningen doen. Als het weefsel in de blaas zelf beschadigd is, kunnen de spieren eromheen dat niet compenseren.
Het merk dat ze gebruikte heette VesiCalm.
Zes ingrediënten, allemaal onderzocht voor blaasgezondheid. Pompoenpitextract voor de blaasmusculatuur. Magnesiumcitraat voor de zenuwsignalen. Natriumhyaluronaat om het beschermende slijmvlies op te bouwen. Cranberry-extract tegen ontsteking. Rode klaver voor de hormonale kant. Duindoorn om slijmvliezen te herstellen.
Alles in twee capsules per dag. Geen recept. Geen zware medicijnen. Geen PFAS, geen synthetische chemicaliën, geen geurstoffen, geen onnodige toevoegingen.
Toen ik "geen synthetische chemicaliën" las, werd ik zowaar emotioneel. Na alles wat ik had meegemaakt met het wegwerpmateriaal, betekende het idee van iets natuurlijks meer dan ik kan uitleggen. Iets dat het lichaam daadwerkelijk zou ondersteunen in plaats van het bloot te stellen aan nog meer chemicaliën.
Ik bestelde diezelfde avond nog een potje, ervan overtuigd dat ik weer teleurgesteld zou worden.
Dames, ik ben nog nooit zo blij geweest dat ik ongelijk had.
De eerste twee weken merkte ik bijna niets en eerlijk gezegd stond ik op het punt om het op te geven. Ik was al zo vaak teleurgesteld dat ik ervan uitging dat dit weer een dure vergissing was.
In week drie sliep ik vijf uur aan één stuk door. Dat was in twee jaar niet gebeurd.
In week vier liep ik door de supermarkt en realiseerde me plotseling dat ik mijn route niet had gepland op basis van waar de toiletten waren. Ik deed gewoon mijn boodschappen zoals een normaal mens. Halverwege de weg naar huis moest ik zo hard huilen dat ik de auto bijna moest stilzetten.
In week zes niesde ik in de keuken. Een flinke, krachtige nies. Het soort nies dat me voorheen een schone onderbroek had gekost. En er gebeurde niets.
Ik ging aan de keukentafel zitten en huilde weer.
Niet vanwege een supplement.
Maar omdat mijn leven zo klein was geworden gedurende zo'n lange tijd dat ik het niet eens had gemerkt, tot het moment dat ik me plotseling weer normaal mocht voelen.
In week acht gebruikte ik nog maar één inlegkruisje per dag, vooral uit gewoonte. De meeste dagen bleef het droog.
In week tien stopte ik er helemaal mee.
Binnen twee maanden begonnen de irritaties die er al jaren zaten te verdwijnen. In de derde maand waren ze volledig weg. Sindsdien heb ik geen enkele blaasontsteking meer gehad. Mijn huid voelt weer normaal aan. Ik was vergeten hoe dat voelt.
De capsules zijn belachelijk eenvoudig. Twee bij het ontbijt. Klaar.
VesiCalm belooft niet dat alles in één nacht is opgelost. Dat deed Botox ook niet, en dat kostte me duizenden euro's.
Maar VesiCalm deed iets wat Botox nooit eens probeerde te doen. Het hielp het weefsel zichzelf te herstellen. En mijn huid genas eindelijk na jaren van schade door producten waarvan ik dacht dat ze me hielpen.
Ik denk soms aan al het geld dat ik heb verspild. Het incontinentiemateriaal. De Botox-behandelingen. Oxybutynine. De crèmes voor de huidirritaties die het materiaal veroorzaakte. De antibiotica voor de blaasontstekingen waar het materiaal aan bijdroeg. Duizenden euro's om problemen te behandelen die eigenlijk werden gecreëerd of verborgen door de producten waarvan ik dacht dat ze me hielpen.
Eén potje VesiCalm betaalde zichzelf bijna in een maand terug, puur doordat ik geen materiaal meer hoefde te kopen. En ik heb geen enkele bijwerking gehad.
Als je probeert blaaszwakte te beheersen met incontinentiemateriaal dat je huid ruïneert, of als je een fortuin hebt uitgegeven aan Botox dat uiteindelijk toch niet meer werkt, of als je receptplichtige medicijnen slikt waar je duizelig en een droge mond van krijgt, dan vind ik echt dat je naar VesiCalm moet kijken.
Niet omdat iemand me betaald heeft om dit te zeggen.
Maar omdat een 61-jarige vrouw, met vier jaar aan pijnlijke huid en zes jaar waarin de blaas haar hele leven bepaalde, wil dat je weet dat er iets beters is.
Zes natuurlijke ingrediënten in twee capsules.
Niet wéér een product dat alleen de symptomen probeert te verbergen.
Je verdient het om daadwerkelijk te genezen.
Niet alleen om beter te worden in het verbergen van het probleem.
Je verdient het om je weer veilig te voelen in je eigen lichaam.
👉 Klik op "Lees meer" voor meer informatie over VesiCalm. https://www.gezondpunt.nl/vsc/adv
